Vroeger kon je maanden verkneukelen aan de voorpret, tegenwoordig is het vaak een race tegen de klok om de vakantiedeadline te halen. Journaliste Alice Binnendijk vraagt zich af waarom we het onszelf eigenlijk aandoen: met het gezin op vakantie gaan.

Foto: (c) Laurence Dutton

Oké, achteraf bekeken, had ik misschien iets eerder moeten beginnen met het inpakken van de koffers, mijn werk sneller moeten afronden en de vakantie iets degelijker moeten voorbereiden. Wie weet hadden we dan niet hysterisch in het vliegtuig gezeten en was het misschien iets eerder echt leuk geworden.

Mijn man Chander en ik hadden vóórdat we onze trip naar Zuid-Spanje maakten meer rust moeten nemen en elkaar iets meer tijd moeten geven om lichamelijk en geestelijk bij te komen van ons jachtige levenstempo. Misschien hadden we ons dan tijdens onze vakantie echt kunnen ontspannen en waren we uitgerust teruggekeerd. Maar ja, dat is achteraf…

Spaanse jongens

Marbella is al acht jaar lang onze favoriete vakantiebestemming. Een appartement aan zee, een zwembad in de tuin, onze beste vrienden met hun kinderen op minder dan vijf kilometer afstand en, niet onbelangrijk, de zon.

Ieder jaar zijn we verzekerd van veertien dagen blikkerende zon op ons lijf en een warme zomerbries door ons haar. De Zuid-Spaanse kust is voor ons als thuiskomen: bedjes aan zee met daarboven rieten parasols, warm zand onder onze voeten, onze lieve opgewonden kinderen die gillend in de golven springen en...

o ja, die verrukkelijke Spaanse jongens die mij vol bezieling keer op keer koele rosé bijschenken in een glas op een voetje. Vakantie in Zuid-Spanje: de hemel op aarde.

Oververmoeid

Nou ja, dat was het. Als ik heel eerlijk ben, is er tegenwoordig elk jaar wel wat. Uitgerust thuiskomen is er allang niet meer bij. Om nog maar te zwijgen van de hectiek waarin we het volle vliegtuig in stuiteren: oververmoeid van de werkdruk die ons lijf nog niet heeft verlaten en stijf van de stress die het kennelijk geeft om als gezin op vakantie te gaan. Waarbij ik dan ook nog verantwoordelijk ben voor het inpakken van drie koffers en het veilig achterlaten van onze zo dierbare woning.

Ik geef toe: op de heenreis ben ik niet de gezelligste. Het in alle vroegte in het gareel houden van mijn dochters, die gepakt met knuffels en rugzakjes vol kleurpotloden en schaartjes eindeloos in de rij staan te wachten voor de securitycheck van de douane, valt niet mee.

Terwijl ik de slaap nog uit mijn ogen wrijf – waarom vliegen we nooit eens om twee uur ’s middags, maar altijd om zes uur in de ochtend? – zie ik hoe de douanier de door mij zorgvuldig ingepakte rugzakjes van mijn dochters leeg kiepert op de band.

Kinderschaartjes moeten worden ingeleverd, pakjes drinken en tubes lijm verdwijnen in de daarvoor bestemde vuilcontainer. “Waarom lees je dan ook niet wat de veiligheidsregels zijn op Schiphol?” sist Chander me toe, terwijl ik de meiden probeer te troosten, die huilend roepen dat hun knutsellijm is weggegooid.

“Het is mijn stomste vakantie ooit,” gilt de oudste van bijna zeven. “Pak jij dan voortaan lekker de koffers,” kat ik terug tegen Chander: “Waarschijnlijk heeft dan niemand een zwembroek mee en ligt de zonnebrand thuis op het aanrecht!”

Ik haat mijn man het meest als hij me achteraf verwijt, wat hij vooraf altijd graag aan mij overlaat. Tijdens vakanties wordt dit pijnpunt in ons huwelijk keer op keer bevestigd. En dan te bedenken dat we nog niet eens in het vliegtuig zitten.

Tranquilo

Eenmaal in Spanje gearriveerd, wordt het niet veel beter. We brommen, nukken, grauwen en zwijgen wat af tegen elkaar. We moeten wennen aan de warmte, aan elkaar en aan het trage Spaanse ritme. Tranquilo is hier het motto. Rustig aan. Maar zover zijn we die eerste dagen nooit.

Dan is het gesjouw met tassen in de hitte naar het strand nog een verzoeking. We staan vroeg op – want dan heb je nog wat aan je dag – en zitten voor tien uur op het strand.

De kinderen – kan iemand me vertellen waarom kinderen tijdens vakanties zoveel aandacht vragen? – jengelen om beurten om ijs, appelsap, zwembandjes en snoep, waardoor er van rustig op mijn bedje liggen, lurkend aan mijn café con leche, weinig terechtkomt.

Ik blaas bandjes, schep kuilen, zoek schelpjes, smeer hun bleke schoudertjes in met een sunblock en loer geïrriteerd naar Chander die zich, niet bewust van zoveel drukte, nog eens omdraait op zijn strandbed en vraagt of ik nog even koffie wil halen.

O ja, ik haat mijn man ook wanneer hij denkt dat de zorg voor onze kinderen stopt tijdens de vakantie of in elk geval voor hem niet meer geldt. Boos zet ik de koffie voor hem neer.

“Ga nou eens rustig zitten. Je bent zo druk,” zegt hij. “Rustig zitten? Rustig zitten? En toekijken hoe mijn kinderen verzuipen in de Middellandse zee?” snauw ik hem bits toe. Ik been weg. Korzelig staar ik naar de zee en baal er nog het meest van dat ik kennelijk niet bij machte ben om te ontspannen.

Eindelijk rust

Na een dag of tien keert het tij. Chander heeft dan zijn jaarlijkse vakantiegriep achter de rug. Drie dagen hoofdpijn, spierpijn en algehele malaise behoort inmiddels tot de vaste ingrediënten van ons Spaanse avontuur.

Ook de meisjes hebben hun snotneuzen weer gesnoten, steevast veroorzaakt door de overgang van de koelte van de airco in het appartement, naar de zinderende hitte op het strand.

Ons tempo is aangepast aan het klimaat: we liggen wat langer op bed, maken ons wat minder druk en zijn allemaal wat liever voor elkaar. Ik word rustiger omdat de kinderen vriendjes hebben en zichzelf vermaken en omdat mijn benen bruiner worden en de sproeten op mijn neus weer zichtbaar zijn.

Chander heeft zijn eerste boek uit, voelt zich fit worden, smeert de schouders van de kinderen met sunblock en haalt café con leche voor mij die hij met een zoen naast me neerzet. Ik lig op mijn bedje, kijk hem vol liefde aan en weet weer waarom ik van hem hou.

Nog vier dagen te gaan, dan begint de ratrace van het leven thuis weer. Voortaan misschien toch maar drie weken boeken.

Heeft u nooit last van vakantiestress? Of bent u degene die de hele vakantie moet regelen?

Bron:De Telegraaf